Zoeken
  • marketinghighflyer

Be Amazed Blog 1!

Ein-de-lijk heb ik de tijd genomen om eens op te schrijven wat er precies gebeurt tijdens een lesreeks Mini Marketing. Nu nog hopen dat er iemand is die het wil lezen. In deze blog vertel ik over het project 'Say it with your chest!'. In dit project is het de bedoeling dat kinderen een logo voor zichzelf maken. Hier komt een flinke dosis zelfkennis en zelfreflectie bij kijken, en dat is op die leeftijd ontzettend lastig. Hoe dat is gegaan vertel ik je graag!

De lessen op deze school startte een beetje hectisch. Op donderdagavond werd ik gebeld of ik vrijdagmiddag voor de klas kon staan, want er was een docent ziek. Extra pittig, want een klas moet zich dan wel open durven stellen richting een vreemd gezicht. Dit ging eigenlijk heel snel goed en binnen een mum van tijd was er een klik. Door middel van wat oefeningen en uitleg kregen ze de smaak te pakken en we gingen al snel aan de slag.


Dat de eerste les pittig zou worden had ik ze van tevoren verteld, maar desondanks ging het heel erg goed. Er hing een rustige werksfeer en ze waren echt bezig met vragen als:

  • Wat wil ik uitstralen naar de rest?

  • Wat is belangrijk voor mij?

  • Hoe uit ik dit?

Zeker niet de minste vragen, en aan het einde van de middag waren de kids toe aan het weekend. De resultaten die er die eerste middag zijn neergezet waren al fantastisch. Er waren er een heel aantal die al echte verdieping op papier hadden gezet, zelfs kids waar je het op het eerste oog niet van zou verwachten.


De tweede les kwam de rest ook los. Er werd driftig getekend, gegumd en nagedacht. Af en toe liep de frustratie hoog op en stond het huilen ze nader dan het lachen. De vragen zijn enorm lastig, zeker als je er nog nooit over hebt nagedacht. Dit was voor sommige kids dan ook te veel. Op dat moment waren wat ondersteunende vragen enorm van toegevoegde waarde. Ook konden ze elkaar helpen als ze er echt niet uit kwamen. Wat vindt jouw buurman/buurvrouw van jou? Komt dat overeen met wie je bent denk je?


Leerling: Maar meester, er is helemaal niets bijzonder aan mij. Ik kan echt niets bedenken...

Ik: Ik weet zeker dat er iets is wat anderen heel erg waarderen aan jou! Ik geloof niet dat jij alleen maar slechte kanten hebt.

Leerling: Nee écht niet!

Ik: Geloof me. Zullen we het eens aan jouw buurvrouw vragen?


De buurvrouw had meteen een antwoord, en na een kort overleg waren ze eruit. Het meisje keek me weer aan en zei:


Leerling: Bedankt meester! Dit is jouw bijzondere kant!


Aan het einde van de les moest er een definitief ontwerp zijn, zodat die de les erna kon worden afgemaakt.


Tussendoor hebben we wat oefeningen gedaan rondom het bedenken van verhalen en het leggen van verbanden. Dit was zowel op individueel niveau als op groepsniveau. Individueel zat het in deze klas wel goed, maar op groepsniveau was het een heel stuk lastiger. Dat vonden ze ontzettend lastig en daar kwam dan ook niet veel uit. Bijzonder, want individueel zijn ze ontzettend sterk in dezelfde opdrachten. Hier wilde ik de laatste les nog wat mee doen.


Door corona en vakanties liet deze laatste dag eventjes op zich wachten, maar dat mocht de pret niet drukken. Ik was zelf bang dat de kids misschien niet meer wisten waar ze precies waren gebleven, maar dit was bij niemand een probleem. Deze les ging vooral over afronding. Wanneer het logo af was moesten ze deze op de grote poster plakken. Deze poster is een verzameling van de klas. Wie zijn wij, en waar staan wij voor?


Sommigen waren al bijna klaar aan het einde van de tweede les, en sommigen hebben de hele derde les nodig gehad. Om de tijd te overbruggen heb ik een opdracht bedacht waarin ze samen moesten werken. Dit ging de les hiervoor wat minder, en ik was benieuwd of dit beter zou gaan. De opdracht was om gezamenlijk een verhaal te bedenken en hier een stripverhaal van te tekenen.


Het eerste halfuur ging dit goed, de groep was nog niet zo groot en de neuzen stonden dezelfde kant op. Toen de groep groter en groter werd ging het een stuk minder goed. Er ontstond onbegrip, kids die opzettelijk gingen tegenwerken omdat ze het gevoel hadden niet gehoord te worden en een ontzettende onrust.


Een mooie situatie hierin waren twee meiden die de opdracht niet zagen zitten. Ze waren het niet eens met de manier waarop ik de les had neergezet en begonnen daarin tegen te werken. Ik heb met hen een gesprek gehad waarin ik vroeg naar de motieven.


Ik: Voor elk excuus dat jullie nu aangeven heb ik een weerlegging gebracht, en ik heb genoeg kansen gemaakt waarin jullie mee konden doen, waarom doen jullie dat nou niet?

Meiden: Het heeft geen zin, de rest luistert toch niet.

Ik: Oké, maar dat is iets heel anders dan net, het ligt dus niet aan de opdracht, maar aan de rest van de groep?

Meiden: ... eigenlijk wel...

Ik: Dat verandert de zaak. Zullen we dan met de rest op zoek naar een oplossing? De rest, en mijn les, gaan tegenwerken lijkt me in dit geval niet de juiste aanpak toch?

Meiden: Nee inderdaad, maar ze luisteren toch niet!


Vervolgens hebben we een kort gesprek gehad en konden ze gezamenlijk aan de slag. Na de les kwamen deze meiden dan ook nog gedag zeggen en zeiden ze sorry voor het tegenwerken. Geen probleem natuurlijk, ik was blij dat ze het inzagen.


Na meermaals ingrijpen kwam er meer sturing in. Ze leerden al beter met elkaar werken, en maakten kennis met wat het inhoudt om samen te werken. Aan het einde van de les stond er al een tof ontwerp, en ik ben heel benieuwd naar het eindresultaat.


Aan het einde van de les was iedereen klaar met zijn of haar logo en zaten ze allemaal netjes op de poster. Een geslaagde lessenreeks!


17 keer bekeken0 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven